Lieve Bedeer

van 16.09.07 tot 04.11.07

   LIEVE BEDEER (°1948) / TEMPERA OP PANEEL

Los van alle strekkingen en trends in de hedendaagse kunst, bouwde Lieve Bedeer een verrassend authentiek oeuvre op, zowel op inhoudelijk als technisch gebied.

Haar temperaschilderingen op paneel evoceren een heel aparte en visionaire wereld die toch de onze blijkt te zijn. Het werk bezit een metafysische inslag, zet ons aan het denken over existentiële vragen zonder welomschreven antwoorden te geven. Staan de afgebeelde  personages voor “de zoekende mens” die op verschillende wijzen in het leven staat, er het beste van poogt te maken, niet steeds wetende hoe dit te realiseren…? Zijn de vaak terugkerende schrijvers, lezers en boeken symbolen voor de zich geestelijk verrijkende mens ? Zijn ze tekens van hoop ? Het cryptische karakter van het werk laat de toeschouwer ruimte voor een persoonlijke interpretatie.

In het werk zijn ontelbare verwijzingen naar de kunstgeschiedenis aanwezig.

Lieve Bedeer is ook sterk gegrepen door de indrukwekkende Spaanse vergezichten, vooral het mystieke, desolate landschap van Soria, de geboortestreek van haar echtgenoot.

Visionaire kunst vereist steeds een goede schildertechniek. Lieve Bedeer beheerst op  uitzonderlijk niveau een subtiele, lichtende temperatechniek. De basis van dit vakmanschap verwierf de kunstenares in Barcelona en Sevilla  waar zij de klassieke fresco – en temperatechnieken bestudeerde.

Lieve Bedeer creëert ongemeen boeiend werk dat de toeschouwer aanspreekt en waarin we onze grote schildertradities voortgezet weten.

TEMPERA

Het woord “tempera”  is afkomstig van het Latijn “temperare” en betekent “in de juiste verhouding mengen”.

De temperatechniek heeft een lange voorgeschiedenis. Reeds in de Oudheid werd tempera gebruikt. Tempera werd rond de 10^e eeuw veel gebruikt voor paneelschilderingen en illustratie van manuscripten. We kennen ook de traditionele iconenkunst. In de middeleeuwen werd vooral de eitempera populair. Cennini beschrijft reeds recepten met het ei als basis. De techniek bleef in gebruik tot de 15^e eeuw, daarna wordt tempera nog lang gebruikt als onderschildering bij olieverf. De overgang naar olieverf is zeer geleidelijk gegaan. In de 19^e eeuw kent de tempera een heropleving. In de 20^e eeuw wordt er sporadisch mee gewerkt. Gekend temperaschilder is Andrew Wyeth (° 1917).

Tempera staat voor een veelvoud van technieken.

De bindmiddelen bij tempera zijn de emulsies. Dit zijn ondeelbare vermengingen van water- en olieachtige componenten. Zij hebben een melkachtig uitzicht maar worden bij droging transparant. De schilder vermengt de pigmenten steeds met de vers bereide emulsie. Er bestaan een aantal natuurlijke emulsies zoals melk, eigeel, vijgensap, e.d. . Naargelang de componenten spreekt men van eitempera, caseïnetempera, gomtempera enz.. Er zijn zeer veel recepten mogelijk: best is door uitproberen en geduldig oefenen het persoonlijke recept te zoeken dat meest bij inhoud en aanvoelen past.

De water - olie emulsies met natuurlijke componenten zoals ei en caseïne hechten zich goed aan magere gesso’s en drogen snel, hetgeen veel voordelen biedt. Het prepareren van de ondergrond is erg belangrijk bij tempera. Diverse dragers zijn mogelijk: paneel, muur, doek, papier, enz. De gesso moet men zelf bereiden. De basisingrediënten zijn meestal krijt- en zinkwit. Er worden meerdere dunne lagen aangebracht (6 tot 10).

Tempera dient dun aangebracht te worden. Gewoonlijk begint men een temperaschilderij met dunne, transparante lagen. Tempera kan keer op keer worden uitgepenseeld, gearceerd, gestippeld. De technische mogelijkheden zijn groot, maar veel geduld is wel een vereiste. Tempera is ideaal voor glaceren, door arceren kan men kleuren doeltreffend combineren en bijzondere optische effecten bekomen.