Jacques Neve

---

Composities

Jacques Neve wil objecten, divers van aard, karakter en familie met elkaar verenigen. Toevallige ontmoetingen leiden soms tot levenslange binding, maar zoals het leven zelf bestaan ze noodzakelijkerwijs uit een spanningsvol evenwicht. Componeren verwijst naar het tot harmonie brengen van wat essentieel verschillend is. Soms geven vormen elkaar beschutting, nestelen ze zich aan elkaar of zijn ze -vrijwillig of tegen hun wil – gebonden. Hoewel alle voorwerpen hun eigen identiteit bewaren, schikken ze zich naar het plastisch belang van het geheel. Hun bestaan heeft nu zin gekregen als steunend element in een totaliteit.

In één stapeling vervult het mengstokje van de schilder nog de rol van bemiddelaar. Een zekere deftigheid ontstaat door een dienblaadje dat als podium fungeert. De introductie van een zilveren lepeltje zorgt er voor, dat het gerecht van schamele vormen een zweem van plechtigheid verkrijgt.

Zoals in de fabels van La Fontaine de dieren ons vertellen over de menselijke gedragingen, zo zijn het in de assemblages de voorwerpen die deel lijken uit te maken van een klein absurd theater. Alleen officieel is het leven normaal, logisch en vatbaar in ideeën die ‘claires’ en ‘distinctes’ zijn. Wie het leven werkelijk leeft, weet dat het met regelmaat, vrij absurd is. Misschien is deze vaststelling wel de noodzaak bij uitstek om het leven ook verder te onderzoeken. In die zin lijken de assemblages formuleringen om dit zoeken van een gestalte te voorzien.

Fragment uit een tekst van Stef Van Bellingen.