Gaby De Schepper

Kleuretsen

De kleurenetsen van Gaby De Schepper fascineren mij, ze laten mij niet los. Ik bekijk ze, wandel ze na een aarzeling voorbij, maar keer dan weer terug. Ik wil ze nogmaals zien. Want ik heb het gevoel dat ze me nog iets méér wilden zeggen, iets waar ik de eerste keer misschien geen oog voor heb gehad. Of iets dat vanuit de eindeloze Stille Zuidzee van mijn onderbewuste nog niet was opgeweld.

Waarin zit toch dat intrigerende van Gaby De Schepper, is de vraag die mij al lange tijd geboeid houdt. 

Misschien kunnen we het iets beter vatten als we afdalen onder dat grandioze maar mysterieuze oppervlak, een duikje nemen in die bron van alle leven, van alle willen en van alle voelen, de voedingsbodem van onze scheppende geest, die onmetelijke diepten die, naarmate men lager komt, donkerder en grilliger worden, steeds adembenemender en steeds verrassender. Die stille maar zacht woelende lagen waar vreemdsoortige planten met onverwachte uitschieters nauwelijks merkbaar deinend heen en weer bewegen, net traag genoeg om goed bekeken te kunnen worden en hun waardigheid te kunnen uitstralen, en net beweeglijk genoeg om je aandacht te trekken, er niet achteloos aan voorbij te kunnen gaan. En tussen die oceanische levensboompjes en drijvende struiken liggen lang vergeten voorwerpen, verzonken, soms nog geheel, soms gedeeltelijk vergaan, zaken die ooit levendig en belangrijk zijn geweest maar misschien te moeilijk om door het bewuste gedragen te blijven worden, en daarom neergedaald zijn om tot rust te komen in de diepten van die schatkamer van onze geest, geduldig wachtend op een moedige bezoeker.

En toen wist ik het plots.

Die zwijgende gestalten van Gaby De Schepper, haar meezuigende landschappen, haar echo's van de diepste visioenen en figuren die stilletjes ronddrijven in ons diepste ik, die rusten op het zachte maar zilte zand in de diepe zeeën van onze geest. Het zijn de vormen van de onverwoordbare maar archetypische beelden die ons gemoed, onze belevingen en onze emoties elke dag sturen zonder zelf op de voorgrond te komen, het zijn de zielskreten en geluksopwellingen, de angstwervelstormen en de drijvende verzuchtingen die stokken op de boord van onze stembanden, omdat hun geluid en hun zindering niet voorbij deze hulpeloze luidspreker geraakt, zich afkeert van het rumoer van onze dagelijkse gewichtig lijkende beslommeringen, om weer beschutting te zoeken ver van de bijtende zuurstof van onze kritische geest.

Ik weet niet of het werk van Gaby De Schepper conceptueel, hedendaags, post-modern, abstract, lineair, surreëel, expressief-concreet of gesublimeerd antropomorf is. En wie weet, misschien is het wel transcendent of etherisch.

Een kunstenaar moet de trend van haar tijd niet volgen, zij moet die integendeel zétten, en dat kán zij, als zij maar eerlijk luistert naar die warme, golvende stem, diep in haarzelf. Als zij onvoorwaardelijk toegeeft aan die genadeloze drang, vanuit haar vruchtbare moederschoot, om haar innerlijk landschap alchemistisch te transformeren tot dat sacrale Opus Magnum dat wij allen steeds dichter pogen te benaderen, steeds maar weer opnieuw.

Voor mij is de kunst van Gaby De Schepper misschien gewoon mijzelf, ons aller Zelf, die machteloze mens die droomt van het mooiste en het aangrijpendste, maar zoveel moeite heeft er in zijn leven gestalte aan te geven, en die daarom geneigd is de gedaanten van zijn duurbare droom als een waan, als een hoop dorre blaren uiteen te laten waaien.

Gelukkig daarom dat er priesteressen zijn als Gaby die deze flarden weer aaneen weten te etsen tot een Kolkende Eerste Dag, een Ontmoeting op de Scherpe Kim, tot een Inwijding, met het Teken der Aarde, tot het Licht en tot Schreden naar de Hemel, Onschuldig en met een Olijk Hartje dansend voor de Koningin van de Lucht.

Dank u, Gaby, voor die Bruisende Levensadem, die ons vol Vertrouwen terugvoert naar de rusteloos Delende Cellen van ons Geheimnisvol Leven, naar de Emotionele Relaties die ons duurbaar zijn.