Annemie Onghena

   Amoré

Annemie volgde les aan de Kunstacademie te Leuven maar al heel snel besloot ze haar eigen weg te gaan.

Voor het grootste gedeelte autodidact, gaf ze er de voorkeur aan zelf te experimenteren met materialen, composities en kleuren.

Thema's in haar leven zijn liefde en spiritualiteit, die beide aan de basis liggen van haar voortdurende zoektocht naar waarheid en weten.

Deze thema's vind je als een rode draad terug in al haar werken, soms aanwezig in de vaak sterk architecturale basis, soms in het subtiele detail dat refereert aan indrukken van reizen naar India , Egypte, Maleisië en China .

Deze intense verbondenheid met oude culturen en wijsheden vormt als het ware het fundament waarop elk werk wordt opgebouwd. En net zoals de aardse tijd het verleden en de herinnering en bijgevolg ook ons weten toedekt, zo vormen vluchtig geschreven teksten, lagen van materie (zand, grint, kalk en karton), en sobere aardetonen de kroniek van een reis van verleden naar heden en van heden naar verder.

   Gelaagde gevoelens, gedreven door de ziel
Annemie Onghena geboren op 21 december 1952 in Beerse, toont voor het eerst haar sober schilderkundig werk aan haar vrienden en aan het Antwerps publiek.
Haar galeriedebuut in Galerie het Vijfde Huis, is in deze drukke maatschappij van 'vroeg bekend - en even vlug vergeten' des te meer opmerkelijk omdat zijzelf het niet belangrijk vindt om snel in het tentoonstellings -of galeriecircuit terecht te komen. Schilderen is voor haar het belangrijkste gegeven en liefst vermijdt zij alle bijkomende taakbelasting of beslommeringen daaromtrent, waardoor zij dan eigenlijk minder met het eigenlijke schilderen zou kunnen bezig zijn.
Nochtans heeft zij duidelijk weet van wat er zich vandaag in de kunstwereld afspeelt. Tijdens ons recentste gesprek probeerde ik te peilen naar de achtergrond of de aanvang, en -of vanwaar de interesse kwam om te gaan schilderen?
Pas heel laat kwam ik tot de ontdekking dat zij familie is van de bekende schilder Renaat Ivens. Reeds vanuit haar kinderjaren heeft zij met veel ontzag het werk van Ivens gevolgd en gezien. Van daaruit zal de wil en de zin om te gaan schilderen onbewust wel gestimuleerd geweest zijn.
Annemie volgde les aan de Kunstacademie te Leuven. Haar reizen naar India, Egypte, Maleisië en China, hebben een belangrijke invloed op haar werk. Het doordacht gebruik van aardetonen, tinten aangemaakt met meegebrachte aarde of woestijnzand, toont aan hoe zij vanuit de diepte van haar ziel, probeert met sobere en doordachte handelingen een concept of een kroniek van een reis te visualiseren.
Onbewust realiseert zij soms een conceptueel idee als schilderij. Annemie noemt het een architecturale basis, maar voor mijzelf is het een visualiseren van een concept, het verbeelden van de ziel, het neerleggen van Zen, het aanbrengen van gevoel en rust op het doek Annemie schildert haar eigen ziel en haar sobere levenswijze reflecteert duidelijk in haar werk. Voor haar is het experiment met materialen, composities en kleuren en de voortdurende zoektocht naar kennen en weten een wezenlijk onderdeel van schilderen.
Tevens is voor haar de inwerking van het licht een belangrijke factor, of zoals Annemie het zelf formuleert: De intense verbondenheid met oude culturen en wijsheden vormt als het ware het fundament waarop elk werk wordt opgebouwd.
Net zoals de aardse tijd het verleden en de herinnering en bijgevolg ook ons weten toedekt, zo vormen vluchtig geschreven teksten, lagen van materie en sobere aardetonen de kroniek van een reis van verleden naar heden en van heden naar de toekomst.
Annemie houdt vanzelfsprekend van het werk van bv.: Tapies, Rothko en Ivens.
De grote vraag blijft: wat doet zij zelf met de materie in het werk ? Stuurt de materie het werk ? Wat gebeurt er met de fijne lijnen, de strakke banden, sobere vlekken en sommige details in het werk ? Wat gebeurt er met de materie van de aarde ? De materie van de dingen ? Het gebruik van de letter, het cijfer en het woord ?
Wat doet de grafische kant van haar schilderkunst met het werk ?
Allemaal vragen die wij ons stellen bij het bekijken van haar schilderijen
   Emiel Hoorne. 2005